Fundament percepcji osteopatycznej
Czwarty rok studiów to moment przejścia z pracy technicznej do pracy globalnej, z poziomu wykonywania technik do poziomu prowadzenia procesu terapeutycznego. To właśnie tutaj studenci uczą się widzieć pacjenta jako spójną, pulsującą całość, w której wszystkie układy i rytmy wzajemnie się organizują. Nowością tego etapu jest głębokie rozróżnienie aktywności terapeutycznej od procesu terapeutycznego. Aktywność terapeutyczna to wszelkie działania lokalne, natomiast proces terapeutyczny to zjawisko, które zachodzi samoistnie w całości pacjenta widzanego już jako połączenie ciała duszy i umysłu. kiedy spełnione zostają warunki neutralności, bezpieczeństwa i synchronizacji.
Studenci uczą się rozpoznawać moment rozpoczęcia procesu, towarzyszyć mu bez zakłócania oraz świadomie stwarzać przestrzeń, w której organizm pacjenta może inicjować własne mechanizmy regulacyjne.
W tym roku szczególny nacisk kładziony jest na rozwijanie globalnej percepcji i umiejętności poszerzania uwagi. Praca terapeutyczna przestaje ograniczać się do miejsca kontaktu dłoni i zaczyna obejmować całe ciało pacjenta oraz jego relacje wewnętrzne. Studenci uczą się łączyć pracę powierzchowną z głęboką, dynamiczną z powolną, lokalną z systemową.
Rozwijają umiejętność pracy na kilku poziomach jednocześnie, rozróżniania jakości tkanek, płynów i rytmów, a także swobodnego przechodzenia między różnymi modelami terapeutycznymi. W centrum tego procesu znajduje się dążenie do precyzji percepcji, klarowności intencji i zdolności do utrzymania neutralnego, stabilnego stanu terapeuty.
Czwarty rok to również pogłębienie rozumienia bardziej złożonych przypadków klinicznych. Studenci uczą się pracy z pacjentami przewlekle przeciążonymi, wielokrotnie kompensowanymi i wrażliwymi emocjonalnie. Omawiany jest układ hormonalny w kontekście jego powiązań z układem nerwowym, odpornościowym i trzewiami, a także wprowadzenie do manualnej pracy z pacjentami cierpiącymi z powodów psychologicznych. Z perspektywy osteopatii jest to nauka pracy z ciałem, które niesie ślady doświadczeń emocjonalnych i stresowych. W tym roku zagłębiamy się również w funkcjonalny aspekt układu nerwowego i wprowadzamy zaawansowaną pracę naczyniową, wykorzystując wcześniejsze doświadczenia z pływem, motylnością i percepcją globalną.
Kulminacją czwartego roku jest moduł integracji osteopatycznej, podczas którego studenci uczą się poruszać pomiędzy wcześniej poznanymi modelami w sposób płynny, naturalny i spójny. Jest to moment, w którym cała zdobyta dotychczas wiedza zaczyna tworzyć jedną całość, a praktyka nabiera charakteru dojrzałego działania opartego na neutralności, obecności i uważnym prowadzeniu procesu. Rok czwarty jest więc etapem, w którym doświadczenia z trzech poprzednich lat zostają rozwinięte na dużo głębszym poziomie, a studenci zaczynają pracować jak osteopaci czyli holistycznie, świadomie i z pełnym zrozumieniem subtelności ludzkiego organizmu.
CRANIO 4 – Proces terapeutyczny
Prowadzący: Marcin Pochojka
Moduł Cranio 4 stanowi zwieńczenie pracy czaszkowej w toku czteroletniej edukacji i wprowadza studentów w szerszą percepcję bardziej subtelnych procesów terapeutycznych.
W tym etapie studenci uczą się pracować z pełnym polem pacjenta, rozwijając percepcję, która wykracza poza rytmy mechaniczne czy płynowe i zaczyna obejmować złożone interakcje pomiędzy organizacją pola, stanem neutralnym, motylnością i fenomenologią obecności.
Centralnym elementem modułu jest rozumienie procesu terapeutycznego jako zjawiska rozciągającego się w czasie również poza samą sesję terapeutyczną. Uczymy się rozpoznawać, jak przyjmować, porządkować i integrować zmiany inicjowane przez wewnętrznego lekarza.
Moduł przygotowuje studentów do głebszej praktyki osteopatycznej, w której rola terapeuty polega na podążaniu za zdrowiem i umożliwianiu reorganizacji systemu pacjenta na głębszych poziomach.
Omówimy również „przestrzenie pomiędzy anatomią” — subtelne obszary, które nie są osobnymi strukturami, lecz miejscami ciągłej wymiany napięć, płynów i informacji. Zajmiemy się zatokami żylnymi mózgu oraz jego unaczynieniem tętniczym, pogłębiając rozumienie ich współzależności i wpływu na dynamikę czaszkową. Dodatkowo będziemy rozwijać podejście czaszkowe w innych regionach ciała, ucząc się rozpoznawać rytmy i relacje czaszkowe nie tylko w głowie, ale w całym ciele.
Fizjologia 3 – Integracja systemowa: CUN z układem endokrynnym
Prowadzący: Paweł Dziadoń
Ten moduł poszerza wiedzę fizjologiczną o najgłębsze mechanizmy regulacyjne organizmu, kładąc szczególny nacisk na układ hormonalny oraz centralny układ nerwowy. W centrum zainteresowania znajduje się neurofizjologia stresu i traumy, czyli sposób, w jaki doświadczenia stresowe zarówno ostre, jak i przewlekłe kształtują odpowiedź autonomiczną, wzorce napięcia oraz długofalową regulację całego organizmu.
Omawiane będą także powiązania hormonalno-odpornościowe, wpływ osi neuroendokrynnych na stan zdrowia oraz ich znaczenie w adaptacji, wyczerpaniu i dysfunkcjach przewlekłych. Studenci uczą się patrzeć na fizjologię jako na jedną, ciągłą sieć wzajemnych zależności, w której układ nerwowy, hormonalny i immunologiczny nie funkcjonują osobno, lecz tworzą nierozerwalną całość regulującą reakcję organizmu na stres, środowisko i doświadczenia.
Anatomia Sekcyjna – Jama brzuszna, jama miednicy oraz dno miednicy z przeponą miednicy.
Prowadzący: Aleksandra Karykowska
W tym module studenci pracują z preparatami obejmującymi jamę brzuszną, jamę miednicy oraz dno miednicy wraz z przeponą miednicy. To doświadczenie pozwala zobaczyć te obszary w sposób, którego żadna książka ani atlas nie są w stanie oddać w ich rzeczywistej głębi, złożoności i wzajemnych relacjach przestrzennych. Studenci mogą bezpośrednio obserwować połączenia pomiędzy narządami, powięziami, naczyniami, nerwami oraz strukturami kostnymi, co znacząco pogłębia ich zrozumienie funkcjonalnej organizacji całego regionu brzuszno-miedniczego.
Praca sekcyjna na tym etapie studiów nabiera szczególnej wartości. Dzięki rozwiniętej już percepcji płynowej, rytmicznej i palpacyjnej, oglądane struktury zaczynają układać się w spójną całość. Studenci widzą nie tylko narząd, ale również jego powiązania z przeponą miednicy, mechanikę więzadłową oraz przestrzenie, które umożliwiają swobodę ruchu i przepływu. Narządy jamy brzusznej i miednicy zyskują nowy wymiar, a ich wzajemna organizacja staje się czymś wyczuwalnym, namacalnym i logicznym w kontekście pracy manualnej.
Techniki Wisceralne zaawansowane – motylność, układ odpornościowy, endokrynologia, gardło, szyja
Prowadzący: Bartosz Janas
Moduł ten rozwija wcześniejsze umiejętności wisceralne, wprowadzając studentów w zaawansowane, systemowe podejście do pracy narządowej. Omawiane będą wszystkie kluczowe gruczoły i struktury endokrynne, wraz z ich powiązaniami z układem odpornościowym, nerwowym i krążeniowym.
Wrócimy także do pracy z narządami omawianymi w poprzednich latach, lecz w zupełnie nowej perspektywie a mianowicie do pracy w tempie pływu w kontekście procesu terapeutycznego. Zobaczymy, jak te struktury zachowują się, gdy terapeuta utrzymuje neutralność i szeroką percepcję, oraz jak globalne rytmy organizują lokalne wzorce napięcia i funkcji. W tym ujęciu praca staje się bardziej delikatna, ale też głębsza i skuteczniejsza, ponieważ obejmuje nie tylko dysfunkcję lokalną, lecz cały system, który ją podtrzymuje.
Moduł przygotowuje studentów do dojrzałej praktyki wisceralnej, w której technika podporządkowana jest procesowi, a percepcja obejmuje jednocześnie narząd, jego pole powięziowe, dynamikę hormonalną i naczyniową, oraz relację z układem nerwowym. Dzięki temu praca z narządami staje się elementem spójnego, globalnego podejścia osteopatycznego.
Tkanki Miękkie – Układ współczulny oraz wstęp do terapii naczyniowej
Prowadzący: Paweł Dziadoń
W tym module studenci rozwijają techniki pracy z układem autonomicznym, który odgrywa kluczową rolę w regulacji napięcia, mikrokrążenia, przepływów płynowych i ogólnej równowagi wewnętrznej organizmu. Zajęcia obejmują zarówno część teoretyczną, jak i intensywną praktykę, podczas której omawiane i ćwiczone będą techniki nerwowe, naczyniowe oraz zaawansowane podejścia do pracy z głębokimi strukturami autonomicznymi.
Szczególny nacisk położymy na wpływ układu współczulnego i przywspółczulnego, w tym na pracę z nerwem błędnym, jego znaczenie dla homeostazy trzewi, naczyniowej regulacji i modulacji stanu zapalnego. Studenci poznają także funkcjonalne podejście do pracy z mózgiem, rozumiane jako wpływanie na centralne mechanizmy regulacyjne poprzez subtelną współpracę z rytmem, napięciem i percepcją.
Duża część modułu poświęcona będzie praktyce pracy ze wszystkimi kluczowymi splotami współczulnymi trzewnym, krezkowym górnym i dolnym, podbrzusznym oraz z pniem współczulnym, tak aby studenci potrafili wpływać na regulację autonomiczną zarówno lokalnie, jak i systemowo. W tym kontekście omówimy także rolę stresu, traumy oraz długotrwałej adaptacji autonomicznej jako czynników zmieniających dynamikę układu nerwowego, hormonalnego i odpornościowego.
Techniki strukturalne zaawansowane
Prowadzący: Jakub Modliszewski
Moduł pogłębia pracę strukturalną, wprowadzając studentów w zaawansowane manipulacje i techniki krótkodźwigniowe.
Skupia się na:
• precyzyjnej ocenie dysfunkcji stawowych,
• złożonych modelach biomechanicznych,
• integracji manipulacji z płynową percepcją rytmu,
• pracy w trudniejszych klinicznie przypadkach (np. przewlekłe kompensacje, dysfunkcje łańcuchowe).
Jest to moduł przygotowujący do samodzielnego, odpowiedzialnego stosowania technik HVLAT w praktyce zawodowej.
Wstęp do Embriologii i Pediatria – stosowanie do wisceralki i pracy z rytmem
Moduł łączy podstawy embriologii z praktyką osteopatyczną, ukazując:
• jak powstające w rozwoju embrionalnym struktury tworzą późniejsze zależności funkcjonalne,
• dlaczego pewne wzorce napięcia są zapisane w ciele od samego początku,
• w jaki sposób embryologiczna logika wspiera pracę z motylnością i pływem.
W drugiej części modułu pojawia się wprowadzenie do pediatrii osteopatycznej, ze szczególnym naciskiem na:
• regulację rytmów,
• prace wisceralne i powięziowe,
• specyfikę pracy z niemowlętami i małymi dziećmi.
Ten moduł otwiera studentów na szerszy kontekst rozwojowy i terapeutyczny.
Praca naczyniowa
Ten moduł jest kluczowy dla zrozumienia organizmu jako sieci przepływów, w której zdrowie jest nierozerwalnie związane z dynamiką naczyń.
Studenci uczą się:
• oceny jakości przepływu tętniczego i żylnego,
• percepcji ciśnień w całym ciele,
• pracy w rytmie pływu w odniesieniu do układu naczyniowego,
• rozumienia globalnego wpływu naczyń na zdrowie narządów i tkanek.
Jest to praca niezwykle subtelna, a jednocześnie głęboka — pozwala łączyć myślenie strukturalne, płynowe i biodynamiczne.
Integracja Osteopatyczna
Prowadzący: Paweł Dziadoń & Marcin Pochojka
To moduł, który scala wszystko, czego student nauczył się przez cztery lata.
Celem jest:
• umiejętność prowadzenia pełnej sesji osteopatycznej,
• integracja diagnozy rytmicznej, płynowej, strukturalnej i wisceralnej,
• zrozumienie dynamiki procesu terapeutycznego,
• rozwinięcie dojrzałej percepcji i obecności terapeuty.
Jest to moment przejścia z poziomu „stosuję techniki” do poziomu „prowadzę proces terapeutyczny”.
Praktyki zawodowe – tygodniowy wyjazd kliniczny
Prowadzący: Marcin Pochojka
Studenci wyjeżdżają na intensywną, tygodniową praktykę kliniczną, pracując na prawdziwych pacjentach pod nadzorem wykładowców.
Celem wyjazdu jest:
• upewnić się, że student potrafi przeprowadzić pełną diagnozę i terapię,
• pracować we wszystkich modelach (strukturalnym, wisceralnym, cranialnym),
• prowadzić sesje samodzielnie i odpowiedzialnie,
• rozwijać umiejętność pracy z różnorodnymi przypadkami.
To najbardziej praktyczny i transformujący etap całych studiów.
Online: Prawne aspekty zawodu osteopaty oraz podstawy księgowości i podatków
Prowadzący: Krzysztof Sobieraj
Ten moduł przygotowuje studentów do bezpiecznego i świadomego funkcjonowania w zawodzie, obejmując:
• zasady prawne dotyczące pracy osteopaty,
• podstawy odpowiedzialności zawodowej,
• etykę i wymogi formalne,
• podstawy księgowości oraz podatków w prowadzeniu gabinetu.
Jest to niezbędne uzupełnienie wiedzy praktycznej i klinicznej.