Integracja struktur i rozwój percepcji płynowej
Drugi rok nauki stanowi most między osteopatią strukturalną a płynową.
Jego celem jest pogłębienie precyzji palpacyjnej, zrozumienie dynamiki ciała oraz rozwinięcie percepcji płynowej i regionalnego czucia. Rozpoczynamy także refleksję nad strategią terapeutyczną, którą studenci będą stopniowo rozwijać w kolejnych latach nauki.
Na tym etapie uczą się łączyć dotychczasowe doświadczenia strukturalne z bardziej subtelnym, nasłuchowym podejściem do tkanek.
Ciało zaczyna być postrzegane nie tylko przez pryzmat anatomii i funkcji, lecz również rytmu, jakości ruchu oraz relacji struktury z jej otoczeniem.
To właśnie w tym roku pojawia się pierwszy kontakt z pracą czaszkową oraz z bardziej zaawansowaną terapią wisceralną.
Anatomia palpacyjna
Prowadzący: Konrad Paprocki
Kontynuujemy naukę palpacji w obrębie kończyny górnej, żeber oraz kręgosłupa piersiowego i szyjnego, rozszerzając ją o struktury układu pokarmowego: jelita, wątrobę, trzustkę i żołądek.
Podczas zajęć będziemy rozwijać umiejętność palpacji w taki sposób, aby pogłębiać świadomość struktury w jej bezpośrednim otoczeniu. Nauczymy się również percepcyjnie rozróżniać tkanki od płynów, co stanowi kluczowy etap rozwoju czucia osteopatycznego.
Techniki wisceralne – układ pokarmowy
Prowadzący: Bartosz Janas
Zajęcia poświęcone są terapii narządów układu pokarmowego: jelit, wątroby, trzustki, żołądka oraz górnej części jamy brzusznej.
Studenci uczą się oceny napięć, połączeń i mobilności narządów, a także ich relacji z przeponą, żebrami i kręgosłupem.
Techniki te stanowią kontynuację pracy wisceralnej z pierwszego roku, poszerzając ją o górne piętro jamy brzusznej i tworząc spójne połączenie między wcześniejszymi a kolejnymi modułami technik strukturalnych.
Narządy będą postrzegane zarówno z perspektywy tkankowej, jak i płynowej, czyli w pracy wykorzystamy dwa poziomy percepcji.
Podobnie jak podczas zajęć z anatomii palpacyjnej, będziemy rozwijać świadomość otoczenia danego narządu, ucząc się oceniać nie tylko jego stan, lecz także harmonię relacji, jaką utrzymuje ze strukturami wokół.
Terapia w tym module będzie również bardziej zaawansowana ponieważ, analogicznie do diagnostyki, będziemy dążyć nie tylko do korekcji samego narządu, lecz także do przywrócenia równowagi i harmonii jego relacji z otaczającymi tkankami.
Badanie osteopatyczne – percepcja płynowa
Prowadzący: Paweł Dziadoń
W tym module studenci rozpoczną pracę z diagnostycznym nasłuchem tkankowym oraz rozwijaniem umiejętności diagnostyki płynowej.
Zajęcia obejmują naukę oceny dysfunkcji powięziowych, zaburzeń ciśnień, dysfunkcyjnego rytmu czaszkowego i napięć na różnych głębokościach tkanek, a także wprowadzenie do koncepcji percepcji dynamicznej.
Moduł ten pogłębia rozumienie powiązań między układem mięśniowo-szkieletowym, narządami wewnętrznymi oraz układem czaszkowo-krzyżowym, rozwijając precyzję, subtelność percepcji i trójwymiarowe czucie przestrzenne.
.
Techniki krótkodźwigniowe – odcinek piersiowy i kończyna górna
Prowadzący: Jakub Modliszewski
Rozwinięcie technik krótkodźwigniowych w obszarze kręgosłupa piersiowego i kończyny górnej. Skupimy się na precyzji, kontroli oraz subtelności wykonania, tak aby zwiększyć efektywność i bezpieczeństwo manipulacji.
Moduł ten stanowi kontynuację pracy z pierwszego roku, umożliwiając integrację manipulacji z globalnym podejściem osteopatycznym.
Tkanki miękkie – odcinek piersiowy i szyjny
Prowadzący: Marc Étienne
Praktyka obejmuje techniki rozluźniające i pozycyjne w obrębie odcinka piersiowego, szyjnego oraz kończyny górnej.
Celem zajęć jest dalsze rozwijanie poszerzonej percepcji dotykowej oraz umiejętności pracy z napięciami w głębszych warstwach tkanek oraz rozumieniu ich regionalnych relacji.
Zajęcia te są bezpośrednio powiązane z modułami strukturalnymi i wisceralnymi, wspierając integrację ruchomości klatki piersiowej i oddechu z funkcją narządów oraz ich współczulną relacją z kręgosłupem piersiowym.
Omówione zostaną również strategie terapeutyczne i sposoby ich dostosowywania do aktualnego stanu pacjenta.
Cranio 1 – wprowadzenie do osteopatii czaszkowej
Prowadzący: Marc Étienne
Pierwszy moduł z zakresu osteopatycznej terapii czaszkowej.
Studenci uczą się pracy na czaszce w znanym już modelu Jonesa, a także stopniowego otwierania uwagi na całą czaszkę i jej relacje z ciałem.
Zajęcia rozwijają percepcję płynową, wrażliwość dotykową oraz zdolność odczuwania przejawów zdrowia w strukturach czaszkowych, stanowiąc fundament dla dalszych etapów nauki osteopatii cranialnej.
Prosektorium: Osteologia, układ ruchu z czaszką
Prowadzący: Aleksandra Karykowska
Zajęcia w prosektorium umożliwiają pogłębione zrozumienie osteologii kręgosłupa, kończyn z obręczami oraz czaszki, a także powiązanych z nimi stawów i więzadeł.
Bezpośredni kontakt z preparatami anatomicznymi pozwala precyzyjnie zlokalizować i rozpoznać struktury omawiane podczas zajęć praktycznych, ukazując ich wzajemne relacje przestrzenne oraz funkcjonalne znaczenie w ruchu i stabilności ciała.
Ten moduł został umieszczony w programie właśnie na tym etapie szkolenia – studenci posiadają już doświadczenie w zakresie anatomii palpacyjnej, terapii tkanek miękkich i technik strukturalnych.
To moment, w którym warto powrócić do podstaw czyli do kości, stawów i więzadeł, by zobaczyć ich kształt, kierunek, fakturę i sposób, w jaki współtworzą harmonię ludzkiego ciała. Powrót ten nie jest cofnięciem się, lecz pogłębieniem spojrzenia: wejściem w subtelną komunikację z tkanką, która pod dłonią staje się nauczycielem precyzji, uważności i pokory.
Dzięki temu doświadczenie w prosektorium staje się naturalnym rozwinięciem wcześniejszej praktyki – pogłębia trójwymiarową percepcję, rozumienie biomechaniki oraz przestrzenną świadomość struktur, które stanowią szkielet i oś życia ludzkiego organizmu.
Techniki strukturalne – kończyna dolna i górna
Prowadzący: Jakub Modliszewski
W tym module uczestnicy łączą wiedzę z anatomii sekcyjnej z poprzedniego modułu, rozwijając umiejętności diagnostyczne oraz zdolność korygowania dysfunkcji stawowych.
Praktyka skupia się na doskonaleniu biomechanicznego rozumienia ruchu w stosunku do rzeczywistości tkankowej doświadczonej w prosektorium. Rozwiniemy również zależności między segmentami ciała, co pozwala precyzyjniej rozpoznawać bardziej odległe przyczyny zaburzeń funkcji.
Celem jest również integracja technik strukturalnych z percepcją płynową, tak aby dotyk terapeuty stawał się coraz bardziej świadomy, subtelny i wszechstronny przygotowując do pracy w bardziej złożonych, wielowymiarowych modelach terapeutycznych.
Semiologia medyczna
Prowadzący: Maciej Duczyński
Moduł poświęcony semiologii medycznej stanowi wprowadzenie do języka klinicznego oraz logicznego myślenia diagnostycznego, które są niezbędne w pracy każdego osteopaty.
Celem zajęć jest nauczenie się czytania ciała pacjenta jak tekstu czyli poprzez uważną obserwację, analizę i interpretację objawów, oznak oraz reakcji fizjologicznych.
Studenci poznają podstawowe objawy i symptomy kliniczne, uczą się je rozróżniać, porządkować i interpretować w odniesieniu do różnych układów organizmu. Dzięki temu mogą lepiej zrozumieć stan pacjenta, rozpoznać granice działania osteopatycznego i różnicować dolegliwości w sposób zgodny z zasadami medycyny.
W trakcie zajęć uczestnicy będą rozwijać umiejętność obserwacji i analitycznego myślenia, ucząc się patrzeć na pacjenta oczami detektywa – dostrzegać subtelne oznaki, łączyć fakty i formułować logiczne wnioski.
Semiologia medyczna staje się tu pomostem między intuicją a wiedzą naukową – narzędziem, które pozwala połączyć wrażliwość palpacyjną z klarownym rozumowaniem klinicznym.
To moduł, który uczy, że każdy objaw ma znaczenie, a rozumienie ciała wymaga zarówno uważności serca, jak i precyzji umysłu.
Zjazd egzaminacyjny
Podsumowanie drugiego roku nauki, obejmujące ocenę percepcji palpacyjnej, znajomości anatomii, zrozumienia relacji trzewno-strukturalnych oraz umiejętności praktycznych w zakresie technik strukturalnych i płynowych.